رفیق امیر باقری

رفیق امیر در دورود متولد گشت. از همان کودکی به علت اختلافات خانوادگی، سرپرستی اش به خانوادل زحمت کشی سپرده شد. وی در طول زندگی با نامادری زحمت کش اش، از نزدیک با درد و رنج کارگران و زحمت کشان آشنا گردید و محرومیت ها و فشارهای اجتماعی آنان را با پوست و گوشت خود لمس نمود و با نفرت از این محرومیت ها و بی عدالتی ها و امید به از میان رفتن آنها و متحقق گشتن ارزش های انسانی به مبارزات توده ها علیه ستم و بی عدالتی پیوست و با تمام انرژی در انقلاب 57 شرکت جست. پس از پیروزی قیام بهمن با پیوستن به » سازمان چریک های فدائی خلق ایران» به مبارزه علیه ستمگری و استبداد، ادامه داد. در سال 58 وارد دانشگاه صنعتی شد و یکی از فعالین » پیش گام» گردید. در این دور با » راه کارگر» آشنا شد و با توجه به اپورتونیسم گسترش یابنده در درون » سازمان چریک های فدائی خلق» و برای مبارزه با آن در مقطع انشعاب این سازمان به » راه کارگر» پیوست. از آن به بعد امیر یکی از یاران و همراهان پر کار و وفادار ما شد. او برای بردن شعارها و اهداف سازمان ما به میان توده ها و رشد آگاهی سیاسی آنان، به طور شبانه روزی فعالیت می نمود، در این راه خستگی نمی شناخت و لحظه ای آرامش نداشت. همواره سخت ترین وظایف تشکیلاتی را به عهدۀ خود می گرفت و با بیش ترین تلاش و دقت پیش می برد. رفیق یک بار در سال 59 دستگیر گشته و بعد از مدتی آزاد شد. پس از آزادی با انرژی دو چندان به مبارزه پرداخت و این موجب گردید در مدت کوتاهی محدداً در دام جانیان حاکم گرفتار آید. بی قراری او در زندان برای آزادی و پیش بُرد مبارزه با همۀ توان و انرژی در خارج از چهار دیوار تنگ سلولش، باعث شد اقدام به فرار از زندان بروجرد بنماید. اما متأسفانه در جریان آن توسط جلادان خمینی دستگیر شد و در سوم مهر 1360 چون بلشویکی پاک باخته، مرگ سرخ را پذیرا گردید. شهادت او قلب بسیاری از کارگران و زحمت کشان دورود را مالامال از اندوهی عظیم نمود و تنفرشان را از رژیم ددمنش خمینی دو چندان کرد. نامش گرامی و راهش پررهرو باد.