رفیق علاءالدین(حسن) محمدی

رفیق حسن متولد 1338 فرزند یک خانوادۀ زحمت کش بود و از دوران کودکی کار کردن را شروع کرده، با زحمت و زندگی کارگران و زحمت کشان از نزدیک آشنائی داشت. او که در محلۀ کارگری خزانۀ فلاح ( تهران) زندگی می کرد، مدتی کارگر تعمیرگاه شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه در نارمک بود. نزد رفقای همکارش به » حاجی» شهرت داشت و از احترام و اعتماد ویژۀ آنان برخوردار بود. صفا و صمیمیت و کردار انسانی او زبان زد فامیل و دوستانش نیز بود.
رفیق حسن » علی واحدی» در تشکیلات » راه کارگر» فعالیت می کرد، جوهر انقلابی و قاطعیت مبارزاتی خود را به ویژه در روزهای سیاه و سخت به نمایش گذاشت. در سال های 61 و 62 که عمق و دامنۀ بی سابقۀ سرکوب رژیم هار شدۀ اسلامی، فشار امنیتی طاقت فرسایی را بر سازمان های سیاسی تحمیل می کرد و جابه جائی های انسانی و تدارکاتی برای بقاء رزمندۀ سازمان در مناطقی با چنان محدودیت هائی مواجه بود که گاه رفقای شناخته شده و تحت تعقیب، مجبور می شدند در خانه هایی که احتمال میرفت » سوخته» باشند، زندگی کنند، دستگیری کسی که از محل زندگی رفقای فعال در محیط یا محل اختفای رفقای فراری و از قرارگاه های تدارکاتی خبر داشت، می توانست منشاء نگرانی هائی برای ضربات جبران ناپذیر باشد. رفیق حسن ( علی واحدی) در سال 61 با انرژِی و ایمان خلل ناپذیری در انجام برنامه های مربوط به جابه جائی های رفقا و امکانات تدارکاتی، وظایفی به عهده گرفته و با نهایت مسئولیت و جدیت به انجام رسانده بود. رفیق حسن هنگام دستگیری، بسیاری از کارگران پیشرو و فعال در کارخانجات را می شناخت، با مسئولین هسته های کارگری آشنا بود، محل سکونت بسیاری از کارگران مرتبط با سازمان را می دانست و از محل زندگی تعدادی از اعضای سازمان و پایگاه های تدارکاتی اطلاع داشت. اما با دستگیری وی هیچ یک از این اطلاعات به دست دشمن نیفتاد و هیچ فشار و شکنجه ای نتوانست زبان او را باز کند.
در دوره ای که خود او به خاطر لو رفتن خانه اش و تحت تعقیب بودن، برای مدتی نزد رفیق دیگری زندگی می کرده، یکی از نزدیکان متمکن وی به دیدارش رفته و پیش نهاد می کند او را از هر جهت تامین و تحت حمایت خود قرار می دهد، مشروط بر آن که حسن دست از فعالیت سیاسی بردارد. رفیق حسن پیش نهاد ریش سفید، » خیرخواه» را که برای او احترامی هم قائل بوده، مؤدبانه رد می کند و پس از رفتن او، به رفیقش می گوید: « زنده ماندن به چه قیمتی؟ هیچ مبارز شرافتمندی نباید در مقابل سختی ها شانه خالی کند».
رفیق حسن در ابان سال 1362 به همراه رفیق شهید دیگری ( نام مستعار) برسر قرار دست گیر می شود. آنان سعی می کنند از چنگ پاسداران بگریرند، اما بالاخره پس از شلیک هوائی و محاصره، دستگیر می شوند و هر دو در 17 مهرماه 1364 اعدام می گردند.
یاد این کارگر کمونیست و وفادار به آرمان و » سازمان کارگران انقلابی، همواره زنده خواهد ماند.