رفیق مجید راست روان (کاک بابک)

هفتم دی ماه 62، پیش مرگۀ قهرمان راه کارگر، کمونیست جوان و پر شور، رزمندۀ راه آزادی و سوسیالیسم، : کاک بابک» در نبردی خونین به خاطر دفاع از حق تعیین سرنوشت خلق ها به شهادت رسید.
رفیق مجید در سال 1342 در شهرستان لاهیجان در یک خانوادۀ سیاسی متولد شد. در همان شهر زندگی کرد و تا کلاس دوم نظری درس خواند. رفیق مجید در حرکت عظیم توده های زحمت کش کشورمان علیه رژیم سرمایه داری شاه در سال 56 – 57 شرکت کرد. انقلاب بهمن تأثیرات بسیار زیادی بر روی شخصیت او گذاشت و کینه و نفرت او را نسبت به ستمگران و دشمنان مردم بیشتر و عشقش را به مردم عمیق تر نمود و این خود زمینۀ مساعدی برای گرویدن او به مارکسیسم گردید و در این راستا، هوادار » سازمان چریک های فدائی خلق ایران» شد. تا اواخر پائیز 58 هوادار آن سازمان بود و بعد از اعلام موجودیت » راه کارگر» به سازمان ما پیوست و دوران نوینی در زندگی مبارزاتی او آغاز شد. رفیق مجید در تبلیغ و ترویج خط سرخ این تشکیلات از هیچ کوششی فروگذار نمی کرد. از پخش اعلامیه و تراکت، فروش نشریه، شعار نویسی گرفته تا بحث های داغ با مخالفین این خط سرخ و انقلابی. رفقای مجید، هرگز تلاش او را در مقابله با اپورتونیسم خیانت پیشه اکثریت و حزب توده از یاد نمی برند و فراموش نمی کنند که او چگونه شبانه روز در تلاش آن بود که مانع سقوط عناصر صادق سازمان فدائی در منجلاب سازش با رژیم جلاد فقها گردد.
بعد از خرداد 60 و سرکوب جنایت کارانۀ نیروهای انقلابی در منطقه، مجید مخفی شد و به شیراز رفت و در آنجا فعالیت انقلابیش را ادامه داد.
در اوایل فروردین ماه 61، بنا به درخواست خود به کردستان رفته تا در سنگر دفاع از حق تعیین سرنوشت خلق ها، به عنوان یک پیش مرگۀ کمونیست بجنگد. رفیق مجید با نام » کاک بابک» فعالیت انقلابیش را در کردستان شروع کرد. به علت خصوصیت های دوست داشتنی و صمیمی اش، سریعاً با شرایط و ویژگی های کردستان خود را منطبق کرد، با پیش مرگان و رفقایش اُخت شد و به خاطر روحیۀ شادابش، سختی شرایط را برای رفقایش آسان می نمود. کاک بابک به خاطر شور و انرژی بی پایانی که داشت، در تمام عرصه های فعالیت در کردستان، اعم از عملیات نظامی، انتشارات، تبلیغ و ترویج در میان مردم کردستان، … شرکت داشت. با ان که بسیار جوان بود، اما قلب بزرگی برای عشق ورزیدن به مردم داشت. جسارت انقلابی، از خود گذشتگی، صمیمیت و شور فوق العاده همراه با استقلال فکر، خصوصیاتی بودند که می توانستند زمینه های رشد و ارتقاء بعدی او را به مثابۀ یک کادر کمونیست و انقلابی فراهم بیاورند. اما افسوس که سازمان ما » کاک بابک» را در هفتم دی ماه 62، طی نبردی خونین در منطقۀ بانه از دست داد. نام و خاطرۀ او همواره الهام بخش رزمندگان سرخ راه رهائی کارگران خواهد بود!