رفیق محمد شفیعی

پانزدهم خرداد 1359 جریان شدید امواج سفید رود، رفیق محمد شفیعی یکی از فعال ترین و پرشور ترین یاران » راه کارگر» را از ما گرفت و بار اندوه سنگینی را بر دل هم گامان او نهاد. رفقائی هستند که آن چنان به آرمان طبقۀ کارگر دل بسته اند که در زندگی شان لحظه ای را نمی توان یافت که از تلاش و مبارزه به دور باشد. این گونه رفقا در اطراف خویش آن چنان فضای پر تحرکی ایجاد می کنند که گوئی خود به نظر نمی آیند و در شور و تلاطمی که خود پدید آورده اند، گم می شوند. زمانی که چنین رفقائی از دست می روند، آن گاه یک باره » وجودشان» احساس می شود: ناگهان خلائی پدید می آید و شخصیت انقلابی شان جای ویژۀ خود را نشان می دهد. رفیق محمد شفیعی از این گونه رفقا بود.
رفیق در سال 1337 در اراک متولد شد و تحصیلات ابتدائی و متوسطه را در این شهر به پایان رسانید. در اواخر دوران دبیرستان بود که راه خود را مشخص نمود و آشنائی با ایدئولوژی طبقۀ کارگر، گام های او را در پیمودن راه رهائی خلق استوارتر ساخت.
رفیق در همان سال اول ورود به دانشگاه، در زمینۀ فعالیت های صنفی و سیاسی به یکی از چهره های بارز دانشجوئی پلی تکنیک بدل گشت. در جریان انقلاب دوشادوش توده های مردم به مبارزه پرداخت و در قیام مسلحانۀ بهمن نقش فعالی داشت. بعد از پیروزی قیام، با شوری که این حرکت با شکوه مردم در وجود او شعله ور تر ساخته بود، تمام توان خود را در خدمت تحقق آرمان طبقۀ کارگر نهاد.
رفیق محمد شفیعی در زمرۀ رهروان نخستین تشکیلات نوین » راه کارگر» بود و در سازمان دادن دانشجویان هوادار » راه کارگر» نقش برجسته ای ایفاء نمود. او در حوزۀ فعالیت انقلابی خویش همواره سرمشق بود، یک دم از حرکت باز نمی ایستاد و شوری بی پایان و صمیمیتی ویژه داشت. خستگی ناپذیر بود و شور و تحرک خود را به پیرامون خویش القاء می کرد.